Babadan geçme bir olay heralde, gerçekten çok seviyorum at yarışlarını. Oynamayı değil ama orada olmayı seviyorum; ufacık çocukken Veliefendi'ye gidilen o ilk İstanbul günlerini hatırlattığından belki de.
Bugün ilk defa çoğu karanlığa denk gelen koşulara gittim ve gördüm ki gece yarışları iyice güzelleştirmiş bu olayı. Pistin kenarından bakınca o dev aydınlatmalarla bütün gökyüzü, bütün yeşil çimen senin sanki. Gerisi de insanların 'son düzlük' heyecanı, Turbo'yu padokta görünce bile alkışlamadan duramamaları vs vs. Her şekliyle çok güzel bence.
